فارسی
EN
اخلاق کاری یعنی حتی اگه کسی نبینه، تو درست کار کنی
محیط کار مثل یه صحنه نمایش نیست که فقط وقتی کسی تماشا میکنه، خوب اجرا کنی.
کار واقعی، همون لحظهست که هیچکس حواسش بهت نیست—و تو هنوز درست و دقیق کار میکنی.
اون لحظهست که اخلاق کاری معنا پیدا میکنه.
۱. حرفهای بودن، از درون شروع میشه
کار درست فقط با قوانین و دوربین و گزارش انجام نمیشه.
وقتی وجدان کاری داشته باشی، مهم نیست مدیر کجاست یا دوربین روشنه یا نه—تو کارت رو درست انجام میدی، چون به خودت احترام میذاری.
۲. رفتار ما، فرهنگ محیط رو میسازه
وقتی تو بیصدا ابزار خراب رو گزارش میدی، زبالهتو جمع میکنی، یا اشتباه کوچیکی رو اصلاح میکنی بدون اینکه کسی بفهمه، داری فرهنگ کارگاه رو بالا میبری.
رفتار حرفهای، اثر داره—حتی اگه دیده نشه.
۳. بینظمی و کوتاهی، فقط وقت دیگرانو نمیگیره—اعتمادو میبره
وقتی کسی میبینه که همکارش بیمسئولیت کار میکنه و مدیرم نمیفهمه، یه اتفاق بد میافته: دلسرد میشه.
اعتماد تیمی از بین میره.
ولی اگه همه از درون مسئول باشن، حتی اگه دیده نشن، محیط سالم میمونه.
۴. درستکاری در غیاب ناظر، یعنی شرافت صنعتی
ممکنه بشه یه پیچ رو نصفه ببندی، یه نقص رو مخفی کنی، یا یه مشکل رو گردن کسی دیگه بندازی—ولی اینا تا کِی؟
آدم حرفهای میدونه اگه امروز کسی نفهمه، فردا ابزار از کار میافته، پروژه لَنگ میمونه، یا اعتبار خودش آسیب میبینه.
۵. اعتبار، از پشتصحنه ساخته میشه
مردم به کسی اعتماد دارن که وقتی دیده نمیشه، همونقدر خوب کار میکنه.
کسی که ابزار رو تمیز برمیگردونه، گزارش صادقانه میده، و به وقت همه احترام میذاره، یه سرمایه انسانی بیقیمته.
چطور میشه این اخلاق رو ساخت؟
– هر روز فقط برای خودت نمره بده، نه برای مدیرت
– موقع وسوسه کوتاهراه رفتن، فقط بپرس: «اگه من قربانی این اشتباه بودم چی؟»
– اگه خطا کردی، زود اصلاحش کن
– به همکار خوبت نشون بده که قدر درستکاریشو میدونی
– با وجدان کارت، راحتتر میخوابی 🙂
سخن پایانی
اخلاق کاری، چیزیه که حتی با دوربین و گزارش هم نمیشه اندازهاش گرفت.
اون توی جزئیاته: وقتی یه مهره رو سفت میکنی، وقتی زبالهای رو جمع میکنی، وقتی حرف راست رو میزنی—even اگه کسی نباشه ببینه.
اون وقته که تو حرفهای واقعی هستی—نه فقط تو ظاهر، بلکه توی ذات.
اخلاق کاری مثل پیچیـه که بدون صدا سفت میمونه، ولی کل سازه رو نگه میداره.
درستکاریِ پنهان، ستون آیندهست. — کاتیزان صنعت
